ناکامی بزرگان سینمایی در جشنواره فیلم فجر
به گزارش اختصاصی پایگاه خبری شاهنامه،
آن چنان که بزرگان سینمایی به ویژه کارگردانان بنام سینمایی ایران که سطحیترین فیلمهای تاریخ سینمایی خود و سینمای ایران را روانه این دوره از جشنواره فیلم فجر ساختهاند حتی با اهالی هنر و منتقدان حاضر نیستند فیلمهای خود را ببینند تا شاید بپذیرند تنها با نام بزرگ نمیتوان فیلم سینمایی ساخت و انتظار داشت که هیچ کسی هیچ مطلبی نگوید و ننویسد…
سعدی شیرازی به درستی گفته است که بزرگی به هنر است…
اگر بزرگان سینمای کشور میخواهند همچنان بزرگی نماید باید به اثرهای فاخر هنری خود باز گردند و از ساخت فیلمهای سر دستی بدون فیلمنامه و حتی یک خط روایت داستانی و با کمترین بودجه به سراغ سینما نیایند.
چگونه است که در این جشنواره فیلم فجر تنها به خاطر نام و نشان و بدون ارزشیابی، فیلمهای سینمایی به سودای سیمرغ راه یافتهاند؟!
یا شاید امسال بضاعت تولید سینمایی کشور همین هست که هست…
چگونه میشود سینماگران حرفهای ایران با پیشینه چندین دهه فیلم سازی از راکورد در گریم و سکانس و حتی بازیگر ناتوان شده باشند؟!
چگونه میتوان فرق طنز اجتماعی را با طنز نازل و تمسخر بدون بازیگردانی را ندانست؟!
تا جایی که باعث مسخره نمودن فیلمهای سینمایی توسط اهالی فرهنگ و هنر در حین اکران این گونه فیلمها در این دوره از جشنواره فیلم فجر شده است.
چرا امسال همه فیلمهای جشنواره فیلم فجر، اسپانسر و سرمایهگذاری جز دخانیات ندارند و به جای بیان آسیبهای اجتماعی و روشهای حل آن به تبلیغ استفاده از دخانیات و مواد مخدر و مواد الکی رهنمون شدهاند…
تدوینهای شتابزده که بیشتر شبیه خودسانسوری ویا شبیه سانسورهای نظارتی شده است…
ناکامی بزرگان سینمایی در جشنواره فیلم فجر
نداشتن داستان، هدف، موضوع و چشم انداز برای ساخت فیلمهایی که تا کنون در جشنواره فیلم فجر به نمایش گذاشته شده هم به مشکل همیشگی سینمای ایران تبدیل شده است.
اما بازی بازیگران و به ویژه بازیگردانی اساسا نه تنها خوب نیست بلکه با بازی مشابه همان بازیگر با فیلمهای پیشینی شان همخوانی ندارد و بسیار سطح پایینی دارد.
قاب بندی تصاویر در فیلمبرداریها به جز چند فیلم اندک هم دارای مشکل است، موسیقی فیلم هم از تمهای آماده و آهنگهای قدیمی بیشتر بهره گرفته شده است.
گریم و چهرهپردازی یا وجود ندارد یا اصلا خوب نیست و راکورد در گریم هم که از بدیهیترین موارد فیلم سازی بوده در این فیلمها رعایت نشده است و در هر صحنه و سکانس چهرهپردازیها تغییر میکند، گویا که اصلا ناظر کیفی در این فیلمها وجود ندارد.
جز اندک صحنهها و بخشهایی از برخی فیلمهای سینمایی این دوره از جشنواره فیلم فجر اساسا این فیلمها برای نمایش خانگی و یا تلویزیونی نیز از نظر محتوایی و هم از نظر کیفی مناسب نیست، چه برسد که در جشنوارههای داخلی و برون مرزی ارایه شود و پس از آن در سینمایی ملی اکران شود.
امید داریم با وجود نقدهای پرشماری که از فیلمهای جشنواره فیلم فجر در این دوره شده شاید سینماگران نامی کشور برای اعتبار سینمایی خود و نیز اعتبار سینمای ملی دستکم اقدام به تدوین دوباره فیلمهای خود نمایند تا اشکالهای پیشین کمی برطرف شود.
در پایان باید گفت این حجم از به تصویر کشاندن رذایل اخلاقی بدون ارایه راهکار برای آسیبهای اجتماعی جز ترویج خشونت و ناامیدی در جامعه هیچ رهیافتی نخواهد داشت.
ناکامی بزرگان سینمایی در جشنواره فیلم فجر
به امید روزهای بهتر برای سینمای ایران
- منتقد و خبرنگار: یاسر موحدفرد
