مدرسه سینمایی خورشید در جشنواره فیلم فجر
پس از فیلمهای برخی بزرگان سینمای کشور که کاملا با ناکامی مواجه شدند، دو تن از بزرگان سینمایی ایران در قامت تهیهکننده و کارگردان نشان دادند همچنان همین بزرگان اگر بخواهند میتوانند مدرسه فیلمسازی ایرانی را در قالب یک فیلم سینمایی رخنمایی کنند.
استادان مجید مجیدی با کارگردانی فیلم خورشید و رسول صدرعاملی با تهیهکنندگی فیلم شنای پروانه، آبرومندانه یک کارگاه آموزشی فشرده برای سینماگران را ارایه کردند.
جالب اینجاست که بازیهای درخشان این دو فیلم سینمایی هم با حضور دو بازیگر مشهور سینمای ایران، جواد عزتی و طناز طباطبایی بسیار شاخص بوده است…
داستان هر دو فیلم با هدف امید در عین ناامیدی و انتخاب راه درست زندگی و تلاش برای یاری به همنوع و تصمیم بهنگام شایسته برای ساخت راهی که میتواند جامعه پر از آسیبهای اجتماعی را کمی به جاده راستی برگرداند، موثر بودهاند.
فیلم سینمایی خورشید با
کارگردانی، تهیهکنندگی و نویسندگی مجید مجیدی با حضور بازیگرانی همچون استاد علی نصیریان، جواد عزتی و طناز طباطبایی و چند تن از بازیگرانی که برای نخستین بار بازی میکنند و نقش بازیگردان ماهر و کارگردان چیرهدست بیشتر خودنمایی میکنند، سیدمهدی موسویفر، مانی غفوری، علی غابشی و صفر محمدی و… به ویژه بازیگرانی که نقش کودکان کار را ایفا میکنند که برخی به این بازیگرها، نابازیگر میگویند اما همگی در بازیشان عالی بودند…
موسیقی رامین کوشا، فیلمبرداری هومن بهمنش و تدوین حسن حسندوست، بسیار جذاب بود…
موسیقی فیلم خورشید که در خدمت تعلیق این فیلم سینمایی بود، فیلمبرداری فوق عالی که در هر صحنه چه زیر زمین در حین خاکبرداری تونل در زیر مدرسه خورشید، چه به گونه دوربین سردست، چه به گونه نماهای بسته و باز که گاه به گونه مستند هم نزدیک میشد و قطعا نمای پایانی فیلم که تصویربرداری فولو میشود و یکی از پایانبندی خوب سینمایی را نشان میدهد، بسیار جذابیتهای دیداری را در این فیلم افزوده بود و تدوین فیلم خورشید با ضربآهنگ خوبی در خدمت روایت داستان بود.
فیلم شنای پروانه به کارگردانی و نویسندگی محمد کارت و تهیهکنندگی رسول صدرعاملی و با حضور بازیگرانی همچون امیر آقایی، طناز طباطبایی، جواد عزتی، پانتهآ بهرام، علی شادمان، نیره فراهانی، مهدی حسینینیا، ایمان صفا، مهلقا باقری، نادر شهسواری، آبان عسکری، علیرضا داوودنژاد این فیلم را به یک فیلم خوش ساخت تبدیل کرده است…
موسیقی این فیلم برعهده مسعود سخاوتدوست بوده است اما فیلمبرداری سامان لطفیان به ویژه در نماهای نزدیک که به راحتی نشان از تسلط او در بیان نگاههای تعلیقی و بازی خوانی فکری بازیگران بوده است تا برای پیشبرد داستان بتواند شخصیت شناسی و نماهای معرف شایشتهای را به تصویر بکشد و
تدوین اسماعیل علیزاده هم جز در برخی موارد که نماها طولانی میشد، قابل قبول بوده است.
بدین روی باید گفت اگر جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۹۸ بخواهد برخی فیلمها را در کنار این دو فیلم داوری کند، کاری بسیار سخت را در پیش دارد؛ چونکه قطعا تا کنون از فیلمهای به نمایش گذاشته، قطعا این دو فیلم در قوارهای بالاتر از این جشنواره ظاهر شدهاند در حالی که دیگر فیلمها انصافا حتی نباید به عنوان یک فیلم با ایرادهای فاحش انتخاب میشدند، چه برسد بخواهند رقابتی داشته باشد ویا در پایان جایزهای را دریافت کنند…
کاش ساختار سینمایی ایران اجازه استعدادیابی داشته باشد تا به صرف نام و نشان و ارتباط هر ساله شاهد نامهای تکراری که دیگر خلاقیتی ندارند، کمی کنار بکشند و به آموزش تجربههای ارزنده خود به نسل جوان سینمایی کشور بپردازند.
با آرزوی پیشرفت جوانان سینماگران ایرانی در عرصههای جهانی
منتقد و خبرنگار: یاسر موحدفرد
